województwo kujawsko pomorskie
Szlaki pamieci - strona główna
Start Biografie Anna Jachnina, ps. „Hanna”, „Hanka” - autorka piosenki okupowanej Warszawy, pt. „Siekiera, motyka”
Anna Jachnina, ps. „Hanna”, „Hanka” – autorka piosenki okupowanej Warszawy, pt. „Siekiera, motyka”

miejsca: Bydgoszcz

anna_jachnina_iheader

Redaktor Anna Jachnina w czasie pracy nad audycją

Pobierz artykuł(pdf, 4.6 MB)
W artykule znajdziesz: pełne
opracowanie hasła, ciekawostki,
fotografie, bibliografię.

SIEKIERA, MOTYKA

Siekiera, motyka, bimber, szklanka,
W nocy nalot, w dzień łapanka,
Siekiera, motyka, piłka, młot
Drałuj draniu wreszcie stąd
[…] - Anna Jachnina

Anna Jachnina, pseudonim „Hanka”, „Hanna”, „XY”; (ur. w 1914 r. w Ciechocinku, zmarła w 1996 r. w Bydgoszczy); autorka m.in. najsłynniejszej piosenki okupowanej Warszawy, pt.  Siekiera, motyka;  ponadto także Pamiętnika z oblężonej Warszawy (1942 r.) oraz  Anegdot  i dowcipu wojennego (1943 r.).

Anna Jachnina, z domu Grzelecka urodziła się 26 maja 1914 r. w Ciechocinku.  Matka - Józefa pochodziła ze słynnej rodziny Czaki, natomiast ojciec Leopold był ogrodnikiem w Państwowym Zakładzie Zdrojowym. Kuzynką Pani Anny ze strony matki była Hanka Czaki – harcerka, sekretarka Wydziału Informacji w Biurze Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK; aresztowana i stracona wraz z rodzicami za działalność konspiracyjną w 1944 r. Pierwsze lata młodości Anna Jachnina spędziła we Włocławku, gdzie uczyła się w Zakładzie Sióstr Służebniczek Urszulanek. Tu w 1933 r. zdała pomyślnie egzamin dojrzałości. Dwa lata później poślubiła kpt. Juliana Jachnę, oficera z 36. Pułku Piechoty Legii Akademickiej, stacjonującego w stolicy. Wkrótce na świat przyszła córeczka Państwa Jachna, której z woli matki nadano imię Lala.

Wybuch II wojny światowej zastał Annę Jachninę samotnie walczącą o życie córeczki poważnie chorej na serce (mąż wyjechał na front). W Pamiętniku z oblężenia Warszawy, pod datą 1 września 1939 r. odnotowała: Nadzieje zawodzą – dziecko umiera. Coś ciężkiego zwala się na mnie […]. W okresie walki o utrzymanie Warszawy, wraz z siostrą podjęła się służby Ojczyźnie jako sanitariuszka w Szpitalu Okręgowym. Tu pomagała w organizacji Szpitala Czerwonego Krzyża. Po zbombardowaniu budynków szpitala, ewakuacji i przeniesieniu czerwonokrzyskiej lecznicy do siedziby Uniwersytetu rozpoczęła pracę w niedawno zorganizowanym tzw. I Zastępczym Szpitalu Okręgowym. Podobnie jak dziesiątki warszawianek – sanitariuszek i lekarzy, narażając własne życie niosła pomoc medyczną skoszarowanym tam ponad trzem tysiącom pacjentów: rannych obrońców Warszawy, ofiar niemieckich bombardowań i ostrzałów artyleryjskich.

Galeria zdjęć

Anna Jachnina z domu Grze...
Anna Jachnina pseudonim ...
Anegdota i dowcip wojenny...
Dokument Czerwonego Krzy...
List ucznia
List uwierzytelniający od...
Praca nad audycją
Praca nad audycją
W redakcji Polskiego Radi...

Bibliografia:

Anegdota  i dowcip wojenny, przygotowali do druku Anna Jachnina, Marian Ruth-Buczkowski, red. Tadeusz Hollender, (Warszawa): KOPR  luty 1943 r.
Anna Jachnina, Oświęcim, mps.
Siekiera, motyka [w:] „Posłuchajcie ludzie...” , Zeszyt 1,  (Warszawa): wyd. „KOPR-u”, luty 1943.
Śmiechem zabijając wojnę – Rozmowa red. Marzeny Woźniak z Anną Jachniną, „Czas” nr  3, 16 II 1975  r., s. 24.
„XY” (Anna Jachnina), Pamiętnik z oblężenia Warszawy, [w:] Pamiętniki z oblężenia Warszawy ( tytuł na okładce: Pamiętnik z Obrony Warszawy), wstęp i red. Halszka Buczyńska, (Warszawa): KOPR, wrzesień 1942, s. 3–18.

Drukuj Email